بهار

به امید پدیداری خورشیدی ظلمت شکن، که پدیداری اش ؛ راستین بهاری بی مانند است.

از پس ِ بس روزگاران ِ زمستان شب

به ناگه

کوهساران

کاروانی از گل و

باران کمان ِ رنگ رنگ

برسپهر ِ بی ستون آسا

پراکند.

زان سپس

بارانی از رنگین کمان و گل

شد روان بر دشتهای خرّمی ّ و

خضر سبزین پوش

از فراز قالی رنگین کمان ِ روشنی افروز

فرو افشاند

ز خورجین اقاقی خو

بهشتِ سبزه و نیلو فر و چهچه

رهاورد بهارِ ارغوان را

زمین شد آسمان و آسمان ،

آیینه شد ناگاه ّ و

دیوان هرکجا رفتند

رویاروی خود دیدند

هزاران آینه ،

در پرتویی دیگر

جهان آیینه در آیینه ، آذین شد.

بهار بی کران آمد.

بهار ِ خوش گوار ِ بی کران ،

رویینه تا جاوید،

مانا باد.

مهدی فرزه (میم u200d مژده رسان)

منظومه های "نوحیه" و "عمرانیان"...