زنهار! دیگر ز چرم پاره نخیزد صدای ِطبل ِنبرد از کاوه و درفش مگویید. موسی کجاست؟ موسی کجاست تا فِکَنَد چوبدست خویش در کاخِ سنگواره ی سنگ آسا در کاخِ پوچ و هیچ در کاخِ پنجه دژ به سرابِ هزار توی مِه آلوده ی فریبنده ؛ تا اژدهای مار دوش رَوَد در دهان ِچوب. آن اژدها، که مغزهای جهانم خوراک او

منظومه ی «مینو» فرشته ها ز هر سو رو نمایند «سلام و عافیت باشد شما را» درختان شاخه های میوه را از هم گشایند. به آنی جادوانه میوه های شاخه ها دیگر شوند آن سان که خواهی. نسیمی می وزد خوشبو صدای نهر ها در گوش می پیچد. بهارانی هماره در بهارستان سایه سارانی شکوفه سار [ مینو چهر تو ورزی

حسینیه یک به یک آمدیم و پیوستیم دست ها بر سر دست ها بر سینه دست ها زنجیر قطره قطره شدیم یک دریا موج زن کوبنده توفان زا کشتی نوح می نوردد راه . مهدی فر زه (میم . مژده رسان) ======================================== شام غریبان پرده هاي كعبه در آتش فرو مي سوخت چونان خورگرفت. مرغكا

روز قدس روز اسلام است. (امام خمینی) ...و کژدم اژدها خرچنگِ رنگارنگ چو ابری از ملخ ها ، مورها ، زنبورها و یا چون کهکشانی موریانه به هر سو می پرید و می جهید و می خزید به هر در می زد و یک در ازین همسایگان بر وی نمی شد باز تنوره می کشید و دود می کرد... به ژرفِ خانه ی زیتونی ما کژدم اژدرچنگ فرو

منظومه ی "نوحیه" " شنیدن و دانلود " « هلا ای مردم من آفرینشگر؛ خداست. الله نه بت هایی ز سنگ و گِل... » « ز سنگ و گِل اگر بد چوب بهتر درودگر نوح برای مردمت از چوب بتگر شو.» « ستایش می کنیم آن را اگر زیباتر و بشکوه تر یاد آورد ما را نیاکان را » « هلا مردم خدا نادیدنی ست امّا «پدیداری

پیشگفتارسلام.... و سلام نامی از نام های خداست . من مهدی فرزه متولد 36 یکی از دوستداران شعر و ادب ایران هستم، هدفم از ایجاد وبلاگ این بود که دستیابی آسان به گزیده ای از شعر نوی ارزشمند و دلنشین را فراهم کرده باشم. شعر نو ؛ سه گونه دارد. شعر نیمایی که دارای اوزان نیمایی ست. شعر سپید که فاقد و

(((شنیدن و دانلود))) "یلدا" "هزار افسانه" می گوید مُغِ پیر پرستشگاهِ ناهیدست روشن سهی سَروان به گرد آتشِ فَرمند - اگرچه این هزاران شب به خوابِ خود نمی بیند ؛ همانا مهر می آید . بتارانید خواب از چَشم سرابِ شب بُوَد آبستنِ سرچشمه ی مهرآب . گروهی خواب ، گروهی خسته و بی

منظومه ی حماسی "چترنگ نامه" شنیدن و دانلود سرستون بشکسته ای از دو همای پیش ِپای ِغار ِتاریک اوفتاده، کُنده ی سنگ ست انگار. تویِ تاریکیِ غارِ چاهسار در گریزی ناگزیر از باد و توفان ِشگرف... گوشه ای بگرفته ام ناگهان تاریک شد درگاه ِغار گوییا شب شد وگرخورشید خفت وه چه دود آسا و تاریک

یک بال و یک پایش شکسته یاکریم توی باغچه می خزد کژ کژ جفت او بنشسته بالای درخت گربه ای بر بام گربه ای دیگر سر دیوار - انتظار- مهدی فرزه نوشته شده در دوشنبه پانزدهم خرداد ۱۳۹۶ساعت 3:12 توسط مهدی فر زه|